Απλές αλλά πολύ χρήσιμες εφευρέσεις.

Akis | 15:37 - 3 Οκτωβρίου 2010

Απλές εφευρέσεις που μπορεί να μην άλλαξαν τη ροή της ιστορίας, αλλά τις συναντούμε καθημερινά στη ζωή μας και μας διευκολύνουν ιδιαίτερα. Οι εφευρέτες τους δεν έγιναν διάσημοι και κανείς δε σκέφτεται το πόσο επηρεάζουν την καθημερινότητά μας ή το πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτά.

Σας παρουσιάζουμε κάποια από τα απλά αυτά αντικείμενα και την ιστορία τους.

1. Το λαστιχάκι

Τα γνωστά σε όλους λαστιχάκια εφευρέθηκαν το 1845 από τον Stephen Perry στην Αγγλία, ο οποίος για την κατασκευή τους χρησιμοποίησε λάστιχο εμπλουτισμένο με διάφορες χημικές ουσίες για την αύξηση της αντοχής του. Σήμερα τα λαστιχάκια κατασκευάζονται κυρίως από φυσικό λάστιχο (το οποίο έχει πολύ μεγάλη αντοχή αλλά και ελαστικότητα) που προέρχεται από δέντρα, καθώς επίσης και από συνθετικό λάστιχο το οποίο προέρχεται από την ανάμιξη υποπροϊόντων του πετρελαίου και είναι πολύ πιο φθηνό. Η γκάμα των χρήσεών τους είναι τεράστια, αφού χρησιμοποιούνται σε όλα τα νοικοκυριά, τα γραφεία και γενικότερα σε πάρα πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας.

2. Ο συνδετήρας

Είναι το αντικείμενο που χρησιμοποιείται πιο πολύ για τη συγκράτηση χαρτιών. Είναι μια πολύ απλή κατασκευή, αποτελούμενη από ένα μικρό κομμάτι σύρματος το οποίο λυγίζετε για να πάρει τη χαρακτηριστική μορφή του συνδετήρα. Αν και σήμερα οι πλαστικοί συνδετήρες είναι εξίσου συνηθισμένοι, όταν πρωτοεμφανίστηκαν κατασκευαζόταν αποκλειστικά από ατσάλι εξαιτίας της μεγάλης του αντοχής. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιός είναι ο εφευρέτης των συνδετήρων με τη μορφή που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα αφού κατά καιρούς έχουν πατενταριστεί διάφορες παραλλαγές του. Ωστόσο η κατασκευή που μοιάζει περισσότερο είναι αυτή που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1904 στην Αμερική από την εταιρεία Cushman & Denison.

3. Το καλαμάκι

Το καλαμάκι έκανε την πρώτη του εμφάνιση πριν από αρκετές χιλιάδες χρόνια, όταν οι Σουμέριοι χρησιμοποιούσαν κούφια άχυρα για να πίνουν μπύρα! Για τη σημερινή του μορφή ωστόσο, υπεύθυνος είναι ο Marvin Stone ο οποίος το κατοχύρωσε σαν πατέντα το 1888. Αρχικά ο Marvin τύλιξε ένα χαρτί γύρω από ένα μολύβι και το κόλλησε για να διατηρήσει το σχήμα του, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποίησε επένδυση παραφίνης για μεγαλύτερη αντοχή. Ο Joseph Friedman το 1937 δημιούργησε το σημερινό «σπαστό καλαμάκι», εξελίσσοντας ακόμα περισσότερο την ιδέα του Marvin Stone. Το χαρτί αντικαταστάθηκε από το πλαστικό κατά τη δεκαετία του 1960, όταν η χρήση του τελευταίου επεκτάθηκε σε χιλιάδες καθημερινά πράγματα.

4. Το σχοινί

Το σχοινί χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο για πάνω από 30.000 χρόνια, ακόμα και αν οι πρώτες του μορφές δεν ήταν τίποτα παραπάνω από φυτά αρκετά ευλύγιστα και ανθεκτικά. Ο πρώτος λαός που χρησιμοποιεί πιο εξελιγμένες μορφές σχοινιού είναι οι Αιγύπτιοι, περίπου 6.000 πριν. Σαν πρώτες ύλες χρησιμοποιούν ίνες καλαμιού και πάπυρου, καθώς επίσης και τρίχες ζώων που δένονται μεταξύ τους για μεγαλύτερη αντοχή. Σήμερα τα σχοινιά γίνονται από συνθετικές ίνες όπως πλαστικό και νάιλον που φυσικά τους δίνουν εξαιρετική ανθεκτικότητα και ευλυγισία.

5. Η χαρτοσακούλα

Η ιδέα ανήκει στον Walter Deubner, ιδιοκτήτη παντοπωλείου στην Αμερική τη δεκαετία του 1980. Τότε παρατήρησε ότι οι πελάτες στο μαγαζί του αγόραζαν λίγα πράγματα ώστε να μπορούν εύκολα να τα κουβαλήσουν με τα χέρια τους. Για να αυξήσει τις πωλήσεις του, κατασκεύασε τις πρώτες χαρτοσακούλες τις οποίες έδινε στους πελάτες για να τους διευκολύνει. Η ιδέα αυτή γνώρισε τέτοια επιτυχία, που μόλις ένα χρόνο μετά την κατοχύρωσή της σαν πατέντα, ο Walter Deubner έγινε πάμπλουτος. Με το πέρασμα των χρόνων βέβαια η χρήση της χαρτοσακούλας περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη διάδοση των πιο φιλικών προς το περιβάλλον επαναχρησιμοποιούμενων πλαστικών τσαντών.

intel corporation

H Intel είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής τσιπ ημιαγωγών στον κόσμο, με βάση τα έσοδα.^[1] Η εταιρεία εισήγαγε την αρχιτεκτονικήμικροεπεξεργαστών x86, που σήμερα χρησιμοποιείται σχεδόν στο σύνολο των προσωπικών υπολογιστών. Ιδρύθηκε στις 18 Ιουλίου 1968, με το όνομα Integrated Electronics Corporation (εταιρεία ολοκληρωμένων ηλεκτρονικών) και έχει ως βάση την Σάντα Κλάρα, στην Καλιφόρνιατων ΗΠΑ. Ιδρυτές είναι ο Ρόμπερτ Νόις και ο Γκόρντον Μουρ, οι οποίοι, υπό την διοικητική εποπτεία και το όραμα του Άντριου Γκρόουβ, συνδύασαν προηγμένες ικανότητες σχεδιασμού τσιπ και σύγχρονες κατασκευαστικές μεθόδους. Η Intel εκτός από μικροεπεξεργαστές, κατασκευάζει μητρικές πλακέτες, κάρτες δικτύου, μνήμες τύπου flash, μονάδες επεξεργασίας γραφικών και άλλες συσκευές που συνδέονται με επικοινωνίες και υπολογιστές. Αρχικά ήταν γνωστή κυρίως σε μηχανικούς και τεχνολόγους, αλλά η επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια της δεκαετίας του 1990 με το όνομα "Intel Inside" καθιέρωσε την ίδια αλλά και τους επεξεργαστές Pentium μεταξύ των οικιακών χρηστών
                                       .
                                           

Πενικιλλίνη

                                           Πενικιλλίνη

Η πενικιλλίνη είναι αντιβιοτικό που λαμβάνεται από καλλιέργειες μερικών ειδών ευρωτομυκήτων (πενικίλλιον κλπ). Οι αντιμικροβιακές ιδιότητες των καλλιεργημάτων των ευρωτομυκήτων ήταν γνωστές από τα παλιότερα χρόνια. Πρώτος όμως ο Άγγλος ερευνητήςΑλεξάντερ Φλέμινγκ το 1928 παρατηρήσε ότι η πράσινη μούχλα παρήγαγε μια ουσία που ανέστελλε τη δραστηριότητα μερικών βακτηρίων και την ονόμασε πενικιλλίνη. Η ουσία απομονώθηκε το 1940 από τον Ερνστ Τσέιν μέλος μιας ομάδας με επικεφαλής τον Χάουαρντ Γουόλτερ Φλορεί. Ο Φλέμινγκ, ο Τσέιν και ο Φλόρεϊ τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ το 1945 για τις εργασίες τους πάνω στην πενικιλίνη.

Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ (1881-1955) γεννήθηκε στη Σκωτία. Έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπηρέτησε ως επίατρος σε βρετανικό νοσοκομείο του Παρισιού. Συγκλονισμένος από τις εκατόμβες θυμάτων που προκαλούν οι λοιμώξεις στους πληγωμένους αποφάσισε να αφιερωθεί στη μικροβιολογία. Εντάχθηκε έτσι στο εργαστήριο του St Mary’s Hospital όπου και εκπαιδεύτηκε από τον καθηγητή A. Wright (1861-1947). Το 1922 δημοσίευσε μνημόνιο για την «λυσοζύμη» - βιολογική ουσία που είχε ανακαλύψει και της οποίας απέδειξε την καταστροφική δύναμη στο τοίχωμα ορισμένων βακτηριδίων. Το 1928, παρατήρησε την καταστροφή μεγάλου μέρους μιας καλλιέργειας σταφυλοκόκκου που περιείχετο σε τρυβλίο Πετρί το οποίο είχε μολυνθεί από γειτονική μούχλα. Ο Φλέμινγκ τότε, αντί να πετάξει τη χαλασμένη καλλιέργεια, καταπιάστηκε με την ταυτοποίηση της μούχλας. Η παρατήρησή του δημοσιεύτηκε το 1929. Μετά από 2 χρόνια ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για το μικρόβιο « Penicillium notatum» και ο Φλέμινγκ ονόμασε τη βακτηριοκτόνο ουσία «πενικιλίνη». Το 1933 πέτυχε επαρκώς δραστικό εκχύλισμα πενικιλίνης με το οποίο αντιμετώπισε επιτυχώς ένα περιστατικό επιπεφυκίτιδας. Αυτή είναι η πρώτη γνωστή θεραπεία με πενικιλίνη. Το 1940, ο Ερνστ Τσέιν (1906-1978), μέλος μιας ομάδας με επικεφαλής των Χάουαρντ Φλόρευ κατάφερε μετά από εξαετείς έρευνες να λάβουν καθαρή πενικιλίνη και έφτιαξαν πυκνά διαλύματά της. Ομως λόγω των βομβαρδισμών του Λονδίνου και την έλλειψη βιομηχανικών εγκαταστάσεων διαθέσιμες για την παραγωγή αδυνατούσαν να παράγουν μεγάλες ποσότητες. Ετσι η έρευνα μεταφέρθηκε στίς ΗΠΑ. Το 1942 άρχισε η βιομηχανική παραγωγή πενικιλίνης στις Η.Π.Α. Το 1945 απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ από κοινού στους Φλέμινγκ, Φλέρευ και Τσέιν.

• Το 1943 η πενικιλλίνη παρασκευάσθηκε βιομηχανικά. Διάφορα είδη πενικιλίνης σχηματίζονται ως αποτέλεσμα ζωικής δραστηριότητας διαφόρων ειδών μυκήτων μούχλας (Penicillium notatum, Penicillium dirysogenum). Το σκεύασμα που χρησιμοποιείται στην ιατρικήείναι μείγμα διαφόρων ειδών πενικιλίνης με τη μορφή αλάτων νατρίου και ασβεστίου. Η πενικιλλίνη έχει τη μορφή λευκής σκόνης ή κίτρινης άμορφης μάζας και είναι ευδιάλυτη στο νερό.
• Η πενικιλίνη είναι ένα από τα ισχυρότερα σύγχρονα θεραπευτικά μέσα. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της πνευμονίας, σηπτικών ή πυωδών ασθενειών, διαφόρων μορφών κυνάγχης, διφθειρίτιδας. ευρυσιπέλατος, οστρακίας, βέννορροίας, σύφιλης κ.α. Ανθεκτικά στην πενικιλίνη είναι τα βακτήρια του τύφου, των παρατύφων, της δυσεντερίας, της φυματίωσης, τα αίτια της πανώλους, της τουλαραιμίας οι ρικέτσιες και ορισμένοι ακόμη μικροοργανισμοί.